Sympatycy naszej strony wiedzą już na pewno, że letnia pora służy owcom i baranom do bardziej hasania po polach, aniżeli do moderowania, konferowania czy innych operacji żmudnych. Stąd długie milczenie i opóźnienia w kronikarskiej działalności.
   Tymczasem poszczególni nasi koledzy, indywidua z niespokojnymi duszami, tworzą zawzięcie i bez przerwy. Teraz, chociaż jest już po imprezach publikujemy niektóre z nich, aby uwiecznić to twórcze kolegów naszych drążenie dziury w ziemi za pomocą sztuki, która, choć nie pomaga zrozumieć świata, pozwala  się czasem z nim pogodzić.

   W rolach głównych: Piotr Kopciał i Grażyna Serafin!

Wydaje się, że trochę szczęścia ziemskiego mogła dać Piotrowi wystawa jego, indywidualny, utrwalony zapis chwil ulotnych, światła, detalu, którego nie zauważywszy, zaraz ktoś rozdepce butem wędrowca, a przede wszystkim fragment zapisu ulotnego żywota samego Piotra fotografa, który to w tych się zdjęciach ukrył wraz ze swoją napiętą struną duszy.

Dziękujemy za zaproszenie, Piotrze.